बेईमानहरू नजितून् भन्ने चिन्ता बढी लाग्छ 

बेईमानहरू नजितून् भन्ने चिन्ता बढी लाग्छ 

४९१ दिन अगाडि

|

१२ कात्तिक २०७९

मतदान गर्दा हजार पटक सोचौं

मतदान गर्दा हजार पटक सोचौं

४९६ दिन अगाडि

|

०७ कात्तिक २०७९

२०७९ मंसिर ४ मा हुने चुनावमा खास गरी त्रिपक्षीय प्रतिस्पर्धा हुन गइरहेको छ । सत्तापक्षीय गठबन्धन, प्रतिपक्षीय गठबन्धन र अन्यको बिचमा । सत्तापक्षीय गठबन्धन र प्रतिपक्षीय गठबन्धन देशब्यापी छ ।  १. सत्तापक्षीय गठबन्धनमा काँग्रेस, माओवादी, लोसपा, माओवादी, एकिकृत समाजवादी र जनमोर्चा छन् ।   २. प्रतिपक्षीय गठबन्धनमा एमाले, जसपा, राप्रपा, राप्रपा नेपाल, काँग्रेस (बीपी) छन् ।  ३. अन्यमा नागरिक उन्मुक्ति पार्टी, जनमत पार्टी, नेमकिपा लगायत साना दल एक्ला एक्लै लडेका छन्  । स्वतन्त्रहरु त एक्लै लड्ने नै भए । घनश्याम भुसाल लगायत स्वतन्त्रलाई  अपवादको रुपमा गठबन्धनको साथ छ ।  खस गरी सुदूरपश्चिम तथा लुम्बिनी प्रदेशको धेरै निर्बाचन क्षेत्रमा सत्तापक्षीय गठबन्धन (काँग्रेस गठबन्धन) र प्रतिपक्षीय गठबन्धन (एमाले गठबन्धन) लाई नागरिक उन्मुक्ति पार्टीले कडा टक्कर दिइरहेको छ भने धेरै निर्वाचन क्षेत्रमा स्वतन्त्रले कडा टक्कर दिइरहेका छन् ।  क, ख, ग, घ जो उठेपनि सत्तापक्ष समूहको नेतृत्व शेरबहादुर देउवाले, प्रतिपक्ष समूहको नेतृत्व केपी ओलीले गरिरहेका छन् भने नागरिक उन्मुक्ति पार्टीको नेतृत्व जेलबाट रेशम चौधरीले गरिरहेका छन् ।  देउवा र ओली आआफ्नो क्षेत्रबाट चुनाव लडिरहेका छन भने रेशमलाई निर्वाचन आयोगले चुनाव लड्नबाट रोकेको छ । देउवा र ओली भोटको लागि धेरैजसो ठाउँमा आफैं पुग्ने वातावरण छ भने रेशम चौधरी सशरीर आफैं पुग्न सक्ने अबस्था छैन ।  एकातिर काँग्रेस र एमालेको २ वटा गठबन्धन (पाँच पाँच पार्टीको) उभिएको छ भने अर्कोतिर नागरिक उन्मुक्ति पार्टी एक्लै उभिएको छ ।  अथवा भनौं एकातिर देउवा र ओली समुहसहित उभिएका छन् भने अर्कोतिर अधिकारको लागि आवाज उठाउँदा जेल सजाय पाइरहेका रेशम चौधरी एक्लै उभिएका छन् ।  तीनटैले जनताको अमूल्य मतको हकदार आफू रहेको दावी गरिरहेका छन् । न्यायाधीशको कुर्सीमा यतिबेला जनता छन् । न्याय दिने वा नदिने, कसको पक्षमा उभिने त्यो अधिकार जनतालाई छ ।  त्यसैले कसैको दवाव वा प्रभावमा पर्न नचाहने हो भने, सत्य र न्यायको पक्षमा उभिने हो भने जनता कुनै पनि उम्मेदवारको नगदी, जिन्सी, रक्सी, मासुको लोभबाट टाढा रहने र भोट हाल्नु अगाडि हजार पटक सोच्नुपर्ने बेला आएको छ । 

के हो धनतेरस ?

के हो धनतेरस ?

४९८ दिन अगाडि

|

०५ कात्तिक २०७९

कृष्ण वस्ती आज धनतेरस। के धनतेरस धनसँग सम्बन्धित छ  त ? आज सानो चर्चा गरौं। हामी नेपालीको दोस्रो ठूलो चाड तिहारको मुखमा छौं। तिहारको पूर्वसन्ध्या अर्थात् शनिवार धनतेरस । नेपालीहरूले धनतेरसका दिन धातुजन्य वस्तु सुन चाँदी, पित्तल तामाका सरसामानमा अत्यधिक खर्च गर्छन्। र, धनले सम्पन्न हुन धन खर्च गर्छन्। हामीले किन्ने धातु नेपालमा उत्पादन हुँदैन । तसर्थ हामीले खर्च गरेको रकमको ठुलो हिस्सा बाहिर जान्छ। आखिर धनतेरसको अर्थ धातुधनको खरिदारी होइन। शब्दमा धन देखेको हुनाले हामी त्यसको पछि दौडिएका छौं। धनतेरस यो हिन्दुस्तानी शब्द हो। आयुर्वेदका देवता मानिने भगवान् धन्वन्तरि (जो समुद्रमन्थनबाट उत्पन्न रत्नहरूमध्ये एक) को जयन्ती हो। यो त्रयोदशी तिथिमा पर्छ। त्यसैले धन्वन्तरि त्रयोदशी यसको अर्थ हो । र, छोटकरीमा धनत्रयोदशी हो । यसैलाई हिन्दुस्तानी जिब्राले धनतेरस भन्यो । यहाँ धन भनेको रुपयाँ पैसा र सुनचाँदी नभएर धन्वन्तरी र तेरस भनेको त्रयोदशी तिथिको तद्भव रूप हो। यस अर्थमा किन्ने नै हो भने स्वास्थ विज्ञानसँग सम्बन्धित पुस्तक, उपकरण किन्ने, आयुवृद्धिका उपायको अध्ययन गरेर धन्वन्तरीको सम्मान गर्ने हो। भाँडाबर्तनले धन्वन्तरी खुसी हुँदैनन्, बरु सागपात फलफूलको प्रयोग जडीबूटीको महत्वबारे अध्ययनले धन्वन्तरीको सम्मान हुन्छ। जस्तो कि अब चिसोले खोकी लाग्न सक्छ । भोलि किनेको लोहोटा चाटेर आयु बढ्दैन, बरु जेठीमधु किन्नुभयो र त्यसको टुक्रो चुस्ने गर्नुभयो भने निको हुन्छ। यसो गर्दा धन पनि देशमै रहन्छ र आयु पनि बढ्छ। उसैपनि स्वास्थ्यभन्दा ठूलो धन के हुन्छ र ?

आगामी मंसिर ४ पछि कैलाली क्षेत्र नं १ मा गर्नुपर्ने  मुख्य काम

आगामी मंसिर ४ पछि कैलाली क्षेत्र नं १ मा गर्नुपर्ने  मुख्य काम

५१२ दिन अगाडि

|

२२ असोज २०७९

सम थापा (२०७४ को चुनावमा कैलाली–१ बाट रेशम चौधरी अत्याधिक भोटले विजयी भएका थिए । तर उनले काम गर्न पाएनन् । यसले टीकापुर क्षेत्रको विकासमा असर पर्यो । सम थापा यसपाली एमालेको तर्फबाट संघीय सांसदको प्रत्यक्ष तर्फकोे उम्मेदवार थिए तर टिकट पाएनन् । उनले आगामी मंसिर ४ पछि कैलाली क्षेत्र नं १ मा गर्नुपर्ने मुख्य काम यसरी औंल्याएका छन् ।) आगामी मंसिर ४ पछि कैलाली क्षेत्र नं १ मा गर्नुपर्ने मुख्य काम यस्ता छन्ः  - लम्की- खक्रौला २९.७ किलोमिटर सडकलाई २ लेनको डिजाईन क्यान्सिल गरी पुर्णतया ६ लेनको बनाउने । किनभने कर्णाली करिडरका ८ जिल्लाको कनेक्टिभिटी अब खक्रौला भन्सारसंग हुदैछ ।  - टीकापुर र भजनीका केही वडाहरुमा डुवानको समस्या छ । हुलाकी सडक बाँध जस्तो भयो । यसको डिजाईनमा फेरबदल गरेर  पथरैया नदी वारि पारी करिव ३ किलोमीटर फ्लाई ओभर ब्रिज निर्माण गर्ने। पुल मुनिबाट बर्षाको पानी सहजै निकास होस ।  - विश्व बैंकको ऋणमा कर्णाली नदीमा निर्माण तटबन्धको स्तरोन्नती गर्ने । - पुर्व उद्योग मन्त्री लेखराज भट्टले भ्रमणका क्रममा भन्नू भएको राजापुरमा भएको भब्य आधुनिक चामल मिल जस्तै टीकापुरमा भब्य आधुनिक मैदा मिल स्थापना गर्ने । जसले गर्दा हजारौ गहु उत्पादक किसानलाई लाभ र सयौले रोजगारी पाउने छ्न ।  - करिब ३० अर्ब खर्च हुने अनुमान गरिएको रास्ट्रिय गौरवको सिचाई आयोजना भित्रबाट कृषि क्षेत्रमा करिव पाँच अर्ब मध्ये (११ बर्षमा २ अर्ब खर्च भइसकेको) बाकी ३ अर्बलाई उत्पादित कृषि उपजको भब्य प्रशोधन र बजारीकरणमा लगानी गर्न नीति बनाउने । - टीकापुर नपा ७ नेपाल- भारत सिमा क्षेत्रबाट  रामपुर -मोतिनगर प्रतापुर -गुलरा रास्ट्रिय राजमार्गसंग जोडिएको परम्परागत कृषि सडकलाई स्तरोन्नती गर्दै कालोपत्रे गर्ने ।  - यस क्षेत्रमा बसोबास गर्ने बहुसंख्यक थारु समुदायको स्वाभिमान र पहुच अन्य समुदायको बराबरीमा पुर्याउनु पर्ने ।  एउटा संघीय सांसदले कैलालीमा यति गरे पुग्छ । (बाँकी साना तिना र नियमित काम हुने नै भए)  । 

पुष्पलालदेखि मदन भण्डारी जत्तिकै थियो प्रभु नारायण चौधरीको योगदान

पुष्पलालदेखि मदन भण्डारी जत्तिकै थियो प्रभु नारायण चौधरीको योगदान

५३६ दिन अगाडि

|

२९ भदौ २०७९

राम सागर चौधरी स्वर्गिय प्रभु नारायण चौधरीका बारेमा कमै पढ्न, सुन्न पाईन्छ । यस पटक स्व प्रभु नारायण चौधरी प्रतिष्ठानले थारु युवालगायत अरुलाई पनि सम्मान गरेको समाचार पढ्न पाउँदा खुसी लाग्यो ।  कमरेड मनमोहन, पुष्पलालदेखि मदन भण्डारी जत्तिकै उहाँको कम्युनिष्ट आनदोलनमा योगदान रहेको छ । तर सोचनीय प्रश्न यो छ कि उहाँ किन ओझेलमा पर्नु भयो ? अरुका त कुरा छाडौं, आफ्नै सुनसरीबासी र मार्क्सवादी, एमाले कम्युनिष्टले किन बिर्से उहाँलाई ? राजनैतिक ईमानदारी र निष्ठाको मूल्यांकन यही हो त ? राजनीतिमा अग्रणी भए पनि थारु भनेर किनारा लगाएका हुन् कि ?  आफू मात्रै राम्रो असल, अरु सबै खराब प्रबृत्तिका सोचले ग्रसित हो कि ? प्रभु नारायणबारे धेरै बर्षदेखि मनमा उठेका यिनै खुलदुली र थोरै स्मरण यो लेखमा राख्ने चेष्टा गरेको छु । मैले स्व प्रभु नारायण चौधरीलाई २०३२ सालमा काठमाडौंमा पढ्न बसेदेखि चिनेको हुँ । उहाँले लामो जेल जीवनमै बीए,बीएल गर्नु भयो र जेलबाट बाहिर आएपछि काठमाडौंमै वकालत पेशा गर्न थाल्नु भयो । पुतलीसडकमा उहाँले अफिस राख्नु भएको थियो । फुर्सदका बखत म उहाँलाई भेट्न जान्थे ।  गाउँघरबाट किसानहरु कानुनी दाउपेंच र पहुँच नभएका कारणले जिल्ला, अञ्चल अदालतमा हारेर मलिन दुःखित भएर उहाँलाई बेदनाहरु सुनाउँथे । सर्वोच्चमा जित्ने झिनो आशमा पुगेका हुन्थे । दाङ, बर्दिया, कैलालीका थारु किसानका हालत झन नाजुक थियो । थारुका जग्गा जामिन पहाडेले हड्पेर सखापै पारेको भान हुन्थयो । मोरङ, सुनसरी, झापाका थारु तथा राजबंशीहरुको हालत पनि उस्तै थियो । बहुत मार्मिक कथा ब्यथाहरु सुन्ने र बुझ्ने मौका पाएँ । उहाँ आफ्ना ग्राहकका कुरा सुनेर सुन्यमा बिलिन हुनुहुन्थ्यो । कति पटक त आँखा रसाएको पनि महसुस गरें । उहाँले धेरैका मुदाहारुमा बहस गर्नु भयो । मेरो बसाइँ पुतलीसडकमै भएकाले मुद्दा फैसला अन्तिम पेसीका दिन बेलुका मलाई बोलाउने गर्नु हुन्थ्यो । प्रायः मुद्दामा सफल नै हुनुभयो र सफलता प्राप्त भएका मुद्दामा बडो गर्व र खुसी मान्नु हुन्थ्यो । किसानहरु जितमा हर्षका आँसु खसाल्दथे । साँच्चै त्यो क्षण रोमाञ्चकारी लाग्थ्यो । उहाँ मलाई पढन हौसला दिनु हुन्थ्यो र खर्चबर्च कसरी चल्छ सोध्नु हुन्थ्यो  । त्यसबखत काठमाडौंमा पढ्ने थारु विद्यार्थी औंलामा गन्न सकिने थियो । मलाई क्याम्पसले महिनाको रु २ सय छात्रबृति दिन्थ्यो । त्यस बखत त्यो ठुलै रकम थियो र उहाँ पनि खुसी मान्नु हुन्थ्यो र अरुलाई पनि मेरो बारेमा भन्नु हुन्थ्यो ।  यस्तै छुट्टीमा कहिले पिकनिकमा, कहिले स्व रमानान्द प्रसाद सिंहको घर पुल्चोकमा भेटघाट भइरहन्थ्यो । सामाजिक काममा मलाई चाख र अलि जिज्ञासु भएकाले आफूलाई लागेका कहिले सामाजिक, कहिले राजनैतिक  कुराहरु पनि सोध्ने गर्थें ।  उहाँ पञ्चायती शासनले आँंखा गाडेका ब्यक्ति भएकाले मलाई राजनीतिदेखि सकभर टाढा नै राख्ने प्रयास गर्नु भयो । सायद आफूले पाएको दुःख मैले नपाओस् भन्ने चाहना थियो कि ? या म पञ्चायतको बिरोधी भएर पनि प्रजातान्त्रिक विचारमा काँग्रेसको निकट भएर हो कि ? उहाँ एकपटक भूमिसुधार मन्त्री पनि हुनु भयो । तर कमाउनमा लाग्नु भएन । मेहनती, कर्मठ, धैर्यवान र आत्मविश्वासका धनी र असल मानिसका साथै राजनैतिक निष्ठाका उदाहरणीय ब्यक्ति हुनुहुन्थ्यो उहाँ । म जागिरे भएपछि पनि काम विशेषले काठमाडांै आउँदा उहाँलाई भेट्थें । एक पटक यस्तै भेटघाटमा के कति कारणले नेपालमा डुल्दैछौ सोधनु भएछ र मैले पनि एमबीबीएस पढ्न निवेदन दिन आएको बताएँ । स्वास्थ्य सेवा बिभागले दिने अंकभार र आफूले प्राप्त गरेको अंक जोडेर छनौट गरने प्रक्रिया बारेमा भनें ।  उहाँले भन्नुभयो, ‘हाम्रो माथि कोही आफन्त मानिस छैनन् । त्यसैले राजालाई बिन्तीपत्र लेखिदिन्छु दरवारमा चढाउनु । यसरी निवेदनको नमूना तयार गरिदिनु भयो । मैले नमूना त लिएँ तर किन हो कुन्नि दरवारमा  बिन्तीपत्र हाल्न मन लागेन । त्यसै बर्ष हुकुम प्रमांगीबाट एकजना छनौट भएको थाहा पाएपछि मलाई ग्लानीबोध र लाजले उहाँसंग भेटघाट कम हँुदै गयो । उहाँ पेसाप्रति इमानदार, ग्राहकप्रति उदार, कानुनप्रति निष्ठावान हुनुहुन्थ्यो । समाजसेवा र राजनीतिमा बराबर हिस्सा लिनुहुन्थ्यो । पेसाले अनि काठमाडौं बसाइँका कारणले जिल्लावासीसंग नजिकको हिमचिम हुन सकेन । र, जिल्लावासीले पनि उहाँको इमानदारी, राजनीतिक निष्ठालाई कदर गर्न चुक्यो कि भन्ने भान हुन्छ ।  उहाँ एकपटक भूमिसुधार मन्त्री पनि हुनु भयो । तर कमाउनमा लाग्नु भएन । मेहनती, कर्मठ, धैर्यवान र आत्मविश्वासका धनी र असल मानिसका साथै राजनैतिक निष्ठाका उदाहरणीय ब्यक्ति हुनुहुन्थ्यो उहाँ । अन्तमा उहाँका बिचारहरुले समाजलाई प्रेरित गरिरहोस् ।  ईटहरी–१२, खनार, सुनसरी

जब रेशमको गीतमा अभिनय गरिरहेका कलाकारहरु रोए....

जब रेशमको गीतमा अभिनय गरिरहेका कलाकारहरु रोए....

५३८ दिन अगाडि

|

२७ भदौ २०७९

भदौ २६ गते बिहान ८ बजे हामीले दिनहुँ चिया खाने ठाउँ ‘चाँदके पार’मा चिया खाइरहेका थियौं । धनगढीबाट बुहारीको फोन आयो, ‘बुवा आज माउ (सासुआमा) आउनुहुन्छ कि नाई ?’ मेरो जवाफ थियो, आफ्नो सासुआमासँग सोध न त, म त बाहिर चिया खाइरहेको छु ।  फोन आएपछि म अनुमान लगाइसकेको थिएँ कि अब महेन्द्र राजमार्गसम्म मेडमलाई पुर्याउन जानुपर्ने भैसक्यो, किनकि बिहान ९ बजे बस छुट्छ, ८ बजे फोन आएपछि तयारी सम्भव हुँदैन, ९ बजेको बस समात्न सकिन्न । म ढुक्क भएर चिया खाइरहेको थिएँ ।  मेडमको फोन आयो, ‘अलि चाँडै आउनु होला, मेरो धनगढी जानुपर्ने भैसक्यो !’  हुन्छ, खाना खाएर म मेनरोडसम्म छोडिहाल्छु नि किन चिन्ता गरेको भनेर जवाफ दिएँ ।  खाना खाँदा, तयार हुँदा १२ बजिसकेको थियो, एकछिन आराम गर्दा १ बजिसकेको थियो । मेडमलाई महेन्द्र राजमार्ग पुर्याउँदा झन् २ बजिसकेको थियो ।  बलियामा मेडमलाई किया गाडीमा बसालेपछि नजिकैको भल्कामा (जहाँ लम्कीचुहा नगरपालिकाको कार्यालय छ) नागरिक उन्मुक्ति पार्टीले ‘पार्टी प्रवेश’ कार्यक्रम राखेको समाचार पाइयो ।  अहिले आफू पनि लम्कीचुहा नगरपालिकामै बस्ने भएकोले कस्तो छ चहलपहल भनी उतैतिर हिँडियो । कार्यक्रममा पुग्नु अगावै चिनजानका साथीहरुसँग भेटघाट भयो र उनीहरुसँग फेरी चिया खान बसीहालियो । चिया खाने ठाउँ धेरै टाढा नभएकोले कार्यक्रमको आवाज अलि अलि आइरहेको थियो । आवाज ठम्याईले साथीभाईहरुले उनीहरुका पार्टीका संगठन विभाग प्रमुख लक्ष्मणकिशोर जोगेठ्वाले बोलिरहेको जानकारी गराए ।  चिया खाइरहेको र कुराकानी गरिरहेकोले धेरै कुरा बुझ्न सकिएन । जोगेठ्वाले भनेको एउटा कुरा बुझियो । उनले भनिरहेका थिए, ‘नागरिक उन्मुक्ति पार्टीलाई सानो भन्नेहरु अहिले नागरिक उन्मुक्ति पार्टीसँग डराइरहेका छन्, खुट्टा कमाइरहेका छन्, हिम्मत छ भने चुनावको मैदानमा एक्लै आउनुस्, हामी चुनाव लड्न मैदानमा आइसकेका छौं’ ।  कार्यक्रममा उदघोषकले पार्टी प्रवेश गर्नेहरुको नाम बाचन गरिरहेका थिए । कार्यक्रममा पुग्दा रैथाने मुङ्ग्रहुवा नृत्य भैरहेको थियो । सहभागीहरुलाई सोद्धा धेरै बक्ता बोलिसकेको जानकारी पाइयो ।  नृत्यलगत्तै नागरिक उन्मुक्ति पार्टीका केन्द्रीय महासचिव रतन थापाले कार्यक्रमलाई सम्बोधन गरे । उनले सारमा एमाले, काँग्रेस, माओवादीको कथनी र करणीमा धेरै फरक रहेको, आश्वासन प्रतिबद्धता घोषणा भन्दा निकै फरक रहेकोले त्यसको भविष्य राम्रो नरहेको, पहिचानलाई आवश्यक ठान्नेहरु, मान्नेहरु त्यसमा बस्नु भनेको गल्ती गर्नु हो भन्ने कुरा राखेका थिए । लगत्तै बर्दियाको सांस्कृतिक टोलीले नृत्यमा अभिनय गरेको थियो । अनि, पार्टीका अध्यक्ष रञ्जिता श्रेष्ठ चौधरीले कार्यक्रमलाई सम्बोधन गरेकी थिइन् ।  नृत्य भनेपछि कार्यक्रमबाट निस्किरहेका सहभागीहरु पनि मञ्चतिरै तानिए । सांस्कृतिक टोलीका कलाकारहरुले रेशम चौधरीले जेलभित्रैबाट लेखेको ‘चार दिवारमा थुनिएर आज भोलि मन्द छु, धेरै भोट पाएर होला, झ्यालखानामा बन्द छु’, ‘थारु हुइलक कारनसे, अधिकार मंग्लक कारनसे इ सरकार जेलम डारल बा, बाबा टुँहार छावा जेलम परल बा, डाई टुँहार छावा जेलम परल बा’ भन्ने बोलको गीतमा अभिनय गरेका थिए ।  धेरै सहभागीहरु मोबाइलले नृत्यको भिडियो खिचिरहेका थिए । कलाकारहरु अभिनय गर्ने क्रममै साँच्चिकै रोएपछि माहौल नै बदलिएको थियो । उपस्थित धेरै जनाले आँशु थाम्न सकेनन्, धेरैजनाको आँखा रसाएको थियो । गीत सकिसकेको थियो तर कलाकारहरु मञ्चमै रोइरहेका थिए । उनीहरुलाई नेताहरुले हात समाई मञ्च बाहिर ल्याएको दृश्यले धेरैलाई भावुक बनाएको थियो ।  गीत सकिसकेको थियो तर कलाकारहरु मञ्चमै रोइरहेका थिए । उनीहरुलाई नेताहरुले हात समाई मञ्च बाहिर ल्याएको दृश्यले धेरैलाई भावुक बनाएको थियो ।  लगत्तै पार्टीका अध्यक्ष रञ्जिता श्रेष्ठ चौधरीले अधिकार मागेकै कारणले सरकारले रेशम चौधरी लगायत टीकापुर घटनाका राजवन्दीहरुलाई जेल हालेको तथा अहिले न्यायका लागि जनता सामु आइरहेको बताइन् । उनले आफूहरुको एफएम, रिसोर्ट लुटपाट भएको, जलाइएको, आफूले लगाउने गरगहना चोरिएको तर सरकारले उल्टै रेशम लगायतका थारुहरुलाई डाँका चोरी मुद्दामा जेल हालेको बताइन् ।  उनले सभामा सहभागी सबैलाई प्रश्न गरिन्, के हामीले मान्छे मारेकै हो ? डाँका चोरी गरेकै हो ? होइन भने किन हामीलाई अनाहकमा जेल सजाय भैरहेको छ ?  उनले के थारु, के पहाडी, सबै नेपाली एक रहेको बताइन् । उनले भनिन्, ‘म पहाडी कि छोरी हूँ, तर थारुकि बुहारी पनि हूँ । म पहाडकि छोरी हूँ, तर तराईकि बुहारी पनि हूँ । त्यसैले हामी सबै एक हौं । त्यसैले बिना संकोच, बिनाभेदभाव आउनुस्, सबै नागरिक उन्मुक्ति पार्टीमा गोलबद्ध होऔं ।’ कार्यक्रममा सहभागी भएकाहरुको अनुहार हेर्दा, उनीहरुको कुरा गराईलाई बिचार गर्दा लाग्थ्यो, उनीहरुमा नयाँ जोश जाँगर छ । परिणाम कस्तो आउँछ, पछि थाहा हुने कुरा भयो तर यतिबेला उनीहरुमा हौसला छ, अनुहारमा चमक छ । त्यसैले त प्रवेश गर्नेहरुको लर्को छ । उक्त दिन पनि ११३५ जनाले पार्टी प्रवेश गरेको कुरा उद्घोषक भक्त चलाउनेले जनाए ।     

के हो अनत, किन बसिन्छ यसको ब्रत ?

के हो अनत, किन बसिन्छ यसको ब्रत ?

५४१ दिन अगाडि

|

२४ भदौ २०७९

नवलपुर अर्थात् पूर्वी नवलपरासीका थारुहरुले मनाउने अनत पावन भदौ महिनाको शुक्ल पक्षको चतुर्दशी तिथिमा मनाइने ब्रत हो । त्यस अनुसार आज भदौ २४ गते यस वर्षको अनत पावन हो ।  यस दिन बिशेष गरेर थारूहरूले ब्रत बसेर पिङ (हेणौला) खेल्ने, भोदी खेल्ने र अनतको डोरो बाँधेर ब्रत राख्ने चलन रहेको छ । अनतको ब्रत राख्ने पुरुषहरुले १४ गाँठो भएको अनतको डोरो दाहिने पाखुरामा बाँध्ने र ब्रतालु महिलाहरुले बायाँ पाखुरामा बाध्ने चलन छ । यसरी बाँधेको अनतको डोरो अमोसा (पितृ औंसी) मा बिसर्जन गर्ने चलन छ। अनतको डोरो बाँधेको ब्यक्तिले डोरो बाँधेपछि अमोसासम्म शाकाहारी भोजन गर्नुपर्ने हुन्छ । अनत ब्रत कथा  जब पाण्डवहरुले जुवामा आफ्नो राजकाज हारेर बनवासको कष्टकर जीवन बाँचिरहेका थिए, तब भगवान श्रीकृष्णले पाण्डवहरुलाई भगवान अनतको ब्रत राख्न सल्लाह दिएका थिए । र, पाण्डवहरु आफ्नो बनवासको समयमा १४ बर्षसम्म हरेक साल अनतको दिन अनतको डोरो बाँधेर बिधिवत ब्रत राखेका थिए । यसैको प्रभावले गर्दा पाण्डवहरुले महाभारतको युद्धमा बिजयी भएका थिए । तत्पश्चात सबैले अनत ब्रत लिन थालिएको पौराणिक कथा र किम्बदन्ती रहेको छ। ब्रत बिधि अनतको अघिल्लो दिन बिहान स्नान गरी चोखो बस्नुपर्दछ, जसलाई लहा खाने भनिन्छ । त्यही राती पिङ बाटेर अनतको दिनको तयारी गरी राती नै भाले बास्नु अगाडि मीठो मीठो परिकारहरुको डटकट खाएर सुरु गरिन्छ । अनतको दिन सफा बस्त्र धारण गरेर पिङ खेल्ने, भोदी खेल्ने र अनतको डोरो बाँधेर बेलुकीपख स्नान गरी फरहर गर्ने चलन छ। बेलुकीपख ब्रतालुले स्नान गरेर आइ फरहर गर्ने ठाउँमा गाईको गोबरले लिपपोत गरी त्यसै माथी पिर्कामा बसेर केराको पातमा चिउरा, दुधदही, केरा आदि फलफूल भगवान अनतको पूजापाठ गरेर फरहर गर्ने गर्दछन् । फरहरमा नुन बर्जित हुन्छ। ब्रतफल यस दिन ब्रत बस्नाले गुमेका धन सम्पत्ति, यश आराम आदि प्राप्त हुने, बिष्णु लोक प्राप्त हुने र सधैँ सत्यको जित हुने गर्दछ भन्ने जनविश्वास रहदै आएको छ । लेखक पेशाले शिक्षक हुन् ।